Het sneeuwt buiten, wij zitten in ons busje met de verwarming aan en de dekens om ons heengeslagen. Langzaam aan verdwijnen de heuvels en komen de bergen. Het is dag, maar een grauwe sluier hangt over ons heen. Alle kleuren lijken te zijn verdwenen. Het wit van het sneeuw is zo fel dat de andere kleuren als donkere vlekken in die éne zwart-wit dimensie passen. Af en toe weet een rode vrachtwagen uit de grijstonen te ontsnappen. Het doet me denken aan de film Schildlers List, geheel in sepia kleur opgenomen, met één uitzondering: het rode jasje van een meisje. Een jasje dat eerst vrolijk, later afschuwlijk uit de grijstonendictatuur weet te breken.

 

Gedurende mijn tijd in Innsbruck blijft het gebrek aan kleur me opvallen. Ja, de huizen hebben prachtige pasteltinten en de kerstmarkten hebben groene en rode accenten, maar alleen in het overdekte winkelcentrum lijken de kleuren echt door te dringen. En in de bovenwoning van onze host Maria, die zo tot mijn verbeelding spreekt door de inrichting met houten vloer en meubels. Het hout dwingt het oog om meer kleuren te zien en hoewel het huis uit bruintonen lijkt te zijn opgebouwd, is het een warme verademing na het koude Innsbruck.

 

Ik bedenk me nu dat we tijdens veel van onze reizen sneeuw hebben gezien. In januari in Luxemburg en België. In februari in Slovenië en Hongarije. Maar in maart ook nog in Spanje, in de Pyreneën, waar we door de politie tijdens een sneeuwstorm van de weg geredigeerd werden. De weg werd gesloten en er zat niets anders op dan in hotel Alaska met andere gestrande gasten de nacht door te brengen. In April hadden we in de Tsjechische bergen sneeuw en werd ons door de politie nog om onze paspoorten gevraagd. Wat moest die jongen met twee bloedmooie meiden en een busje in de sneeuw, moeten ze zich afgevraagd hebben. Dat we in mei sneeuw hadden in Umeå in het noorden van Zweden zal niemand verbazen. Maar dezelfde dag zagen we een jongen in zijn zwembroek in het gras liggen omdat de zon scheen en onze host opmerkte dat de eerste blaadjes aan de bomen kwamen.

 

De eerste blaadjes. Vannacht zagen we de laatste dorre blaadjes van de bomen op de gladde snelweg dwarrelen. Een jaar door Europa reizen is ook op een heel andere manier de natuur tegenkomen.

 

In maart, april en mei maakte ik een omgekeerde lente mee. We zagen in maart de nalente Portugal en Spanje, vervolgens de lente zoals wij die kennen in april, maar dan in Duitsland en Tsjechië. In in mei dus de eerste blaadjes aan de bomen in het noorden van Scandinavië. Nu heb ik de winter in Oostenrijk meegemaakt en ben benieuwd hoe de natuur ervoor staat in de twee zuidelijke landen die we nog gaan bezoeken: Griekenland en Cyprus.