 |
 |
|
||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||
 
|
|
Oostenrijk 02-12-2005 Misschien is het wat achterhaald. Maar als ik aan Oostenrijkse schoolkinderen denk, dan zie ik toch een jongetje voor me met een groen jasje, een rode strechbroek en een hoed met een ganzenveer. Of zo een Corduroy drollenvanger bevestigd aan bretels over een netjes gestreken witte bloes. Schoon, fris en met een keurige scheiding in zijn haar. Die met een sierlijk gebaar zijn hoed afneemt als de leraar zich na binnenkomst ontdoet van jas, hoed en wandelstok. Maar gelukkig, de realiteit vertelt een heel ander verhaal. En meer dan dat. Want wat Marina en ik gezien hebben toen we een middelbare school in Innsbruck bezochten, is wel het andere uiterste. Het begon al voordat de eerste les überhaupt begonnen was. Daar stond ik dan opeens tussen de leerlingen van de eindexamenklas 8a, die op hun natuurkundeleraar aan het wachten waren. Chaos, totale chaos. Alle leerlingen krioelden door elkaar heen. Grote ophef was ontstaan toen bleek dat Michael op school was verschenen met een flinke hanenkam. De meisjes waren in een halve knokpartij verzeild geraak, want er was grote oneenigheid over wie als eerste de met gel besmeurde kam mocht aanraken. Niemand heeft opgemerkt dat de leraar al enige tijd de nodige moeite doet om zich door de massa heen te wringen. Als hij uiteindelijk met een immense sleutel zijn klaslokaal opent, stromen de leerlingen naar binnen. Vervolgens duurt het nog een kwartier voordat de leraar aan zijn les begint. Ondertussen pingelt de jongen naast op zijn akoestische gitaar, bladeren de meisjes voor me door een of ander modeblad en voeren twee jongens die vijf schooltafels uit elkaar zitten een discussie over de uitslag van een voetbalwedstrijd. Tijdens de les staat om de haverklap iemand op die rustig naar een tafeltje loopt om het een en ander te bespreken met een klasgenoot. In de achterste rijen zijn de leerlingen ondertussen begonnen aan de voorbereidingen van een enorme lunch. Vol bewondering bekijk ik het hele tafereel. Je zou toch zeggen dat deze klas de leraar natuurkunde tot wanhoop moet drijven. Ik kan me nog herinneren hoe mijn geschiedenislerares ons druktemakers in het gareel probeerde te houden door te schreeuwen en straffen uit te delen. En zij was niet de enige. De meeste leraren op mijn school, maakten zichzelf wijs dat ze, ondanks het lawaai en de chaos in hun klas nog enige orde wisten te bewaren en er zelfs in slaagden zinnige leerstof over te dragen. Maar deze leraar weet mij op alle fronten te verbazen. Het lijkt hem totaal niet te deren dat de meesten in de klas niet luisteren naar zijn verhaal over elektronen die de omgekeerde weg als stroom bewandelen. Af en toe vraagt hij eens wat aan een onoplettende leerling en bij elk ontoereikend antwoordt tekent zich weer een glimlach af op zijn gezicht. Hij lijkt er van te genieten. Als ik hem na de les vraag of dit de normale gang van zaken is, antwoordt hij met de volgende mededeling: ‘Je mag het hele zooitje zo van me hebben, als je er maar voor zorgt dat ze er morgen weer zitten.’ Volgens hem is deze klas namelijk uniek. ‘Ik hou van ze en weet dat het wederzijds is. Ach, sommige zullen wel flink door het ijs zakken tijdens hun eindexamen, maar er zal niemand zijn die het niet gezellig heeft gehad in mijn klas...’
print dit artikel | mail dit artikel |
|
Oostenrijk
Russische roulette in de paternoster Het was Heinrich Böll die mij het eerst ver... 'Je mag het hele zooitje van me hebben' Misschien is het wat achterhaald. Maar als ik aa... Keine ausländer bitte Verkleumd en in gedachten verzonken, loop ik doo...
Misha Bours
 Utrechter in hart en nieren en een beetje eigenzinnig, dat is Misha! Meer weten? Klik hier. Jongeren en idealisme Linkse betogers in Griekenland ‘Brood, onderwijs en vrijheid!’ He... Lees alle artikelen van Misha Bours  |
||||||||||||||||||||||||||||
