Vanochtend ervaarde ik mijn eerste echte Oostenrijkse shock-moment. Ik was foto's aan het maken van het koppel dat ik geinterviewd had. Voor het huis, dacht ik, of op de schommel misschien. Het stel poseerde gewillig, maar wees na een paar minuten een beetje verbaasd naar de plek achter mijn rug. Wilde ik dan niet liever een heuvel op de achtergrond? Ja hoor. Een gigantische ijsberg in de achtertuin van deze mensen. Oh ja. We zijn officieel aangekomen in Oostenrijk.

Althans, lijfelijk bevond ik me al een nacht en een groot stuk ochtend in Innsbruck. Geestelijk was ik thuis gewoon nog mijn backpack aan het inpakken, en dan zie je wel eens een bergje over het hoofd. Maar inmiddels gaat het al beter. Ik had er wel wat tips voor nodig, dat wel. Voordat ik op wegging naar mijn eerste interview werd ik meewarig aangekeken door de Oostenrijkers. Ik was nog helemaal niet klaar voor de buitenlucht, vonden ze. Ik moest nog veel dikkere handschoenen aan (kon ik wel van hun lenen) en mijn laarzen inspuiten met anti-sneeuw spray (hadden ze toch nog in de kast staan) , en een extra vest was ook geen overbodige luxe (nee, echt, het lijkt warm, maar het is kouder dan je denkt). Pas toen kon ik op weg.

super-oostenrijkers 
Wat was ik blij met alle adviezen! Om bij het centrum te komen moet je namelijk een hoge heuvel af, over wegen die kronkelend van links naar rechts lopen. Net als je denkt dat je al gevaarlijk grote stappen neemt over die gladde paadjes wordt je weer ingehaald door een snelle zakenman met een bontmuts op. En de zon schijnt, maar de kou van de sneeuw trekt binnen een paar minuten  door de zolen van je schoenen. Snowboots blijven hier in de mode, want ze zijn gewoon onmisbaar in het dagelijks leven. Na alle tips van deze super-Oostenrijkers wist ik het zeker: Misha en ik hebben een slaapplaats gevonden in het aller-Oostenrijkste huis van deze stad.

Het is namelijk groot en geel en in de tuin staat een onderbesneeuwd bankje. Binnen draagt iedereen paarse sloffen, de baby is ingepakt in een schaapsvachtje, en alle gezinsleden drinken liters kruidige hete thee weg. De deuren zitten steevast dicht zodat de kou nergens kan binnendringen, en de gehele muur in de keuken functioneert als kachel: de verwarmingsbuizen zijn overal achter het cement geinstalleerd. Samen met Misha slaap ik in een twijfelaar met het dikste matras dat ik ooit in mijn hele leven gezien heb, met moeite kijken we 's ochtends boven de twee enorme rode dekbedden uit. Dit is zoals ik altijd hoopte dat het eruit zou zien in Oostenrijk. Buiten koud en wit, binnen warm en kleurrijk.

's Avonds laat wandelde ik terug uit de stad, voorzichtig op weg naar mijn nieuwe thuis voor drie dagen. Ditmaal waren de wegen donker en moest ik extra opletten om nergens onderuit te gaan. Maar na een hele dag in Innsbruck voel ik me al iets ervarener in het Oostenrijker-zijn. Morgen glijd ik soepeltjes van die prachtige bergen af, en haal ik onderweg nog een warme gluhwein tegen de kou. Eindelijk! We zijn aangekomen in Oostenrijk!