Londen is magnetisch. En dat gevoel wordt niet alleen veroorzaakt door de mensen die hier wonen, of door het bruisende stadsleven met al zijn winkels en restaurantjes. Het komt door de plek zelf. Ik weet het: Personificatie van een plaats is onrealistisch. Een stad is een ding, het voelt niet, het leeft niet, het maakt geen eigen beslissingen. Maar toch doet de hoofdstad van Groot-Brittanie me nog het meest denken aan iemand die gewild is zonder het te willen zijn. Aan de band die underground muziek maakt en ineens terecht komt op nummer een in de hitlijsten. Aan het mooie meisje op straat dat zich ongemakkelijk voelt onder alle bewonderende blikken.

Londen heeft een aantrekkingskracht, en dat wordt gevoeld door allerlei lagen van de bevolking. Het is een verzamelplek voor mensen met dromen, een walhalla voor mensen met ambitie. In grote stromen trekken ze hier naar toe: Britse jongeren vertrekken naar de Londense universiteit, immigranten vliegen naar de hoofdstad om er een baan te zoeken, creatievelingen trekken naar de hoofdstad op zoek naar inspiratie. Londen is populair en onweerstaanbaar voor velen. Ongewild populair, bijna, want de meeste inwoners zijn er helemaal niet zo blij mee. De overheid waarschuwt: ook hier zijn de mogelijkheden niet eindeloos, liggen de banen niet voor het oprapen, kost auto rijden een vermogen en parkeren nog veel meer. Maar de mensen geloven er niks van. Daar in die grote stad gebeurt van alles. Vol verwachting pakken ze hun tas in, vol hoop komen ze in grote getalen aan in de hoofdstad van Groot-Brittanie.

gekakel in de bus

Een geboren en getogen Londenaar herkent een andere 'echte' stadsgenoot direct. In de metro kijken ze elkaar aan met een blik van verstandhouding. Ze verbazen zich allebei over het gedrag van de wannabe-Londenaren. Dat zijn de mensen die hardop praten in de ondergrondse, die oogcontact zoeken, die ongegeneerd hun been tegen dat van een mede-passagier aandrukken. De Londenaren zelf doen dat niet. Zij zijn stil, houden hun blik strak naar voren gericht of lezen rustig een boek. Kijken pas op wanneer de metro al vaart mindert voor de juiste halte. Plaatsen hun hand, hoe druk het ook is, minstens vijf cemtimeter af van die van hun buurman. De Britten houden hun afstand, hun waardigheid, blijven de kalmte zelf.

Maar het gekakel in de bussen verraadt het al. Niemand in London komt nog uit Londen, verzekerde iemand me gisteren. Na een paar uur rond te hebben gelopen op het universitair centrum begreep ik wat ze bedoelde. Wie ik ook aansprak: studenten, docenten, schoonmakers, voorbijgangers, bareigenaren... Allemaal schudden ze hun hoofd. Allemaal kwamen ze van buiten en vertrokken ze naar Londen om iets te doen, iets te bereiken of een droom waar te maken.

rondzwevende ideeen

De mensen hier verschillen waar mogelijk, maar ze hebben een ding gemeen: Ze willen iets. Vaak willen ze zelfs heel veel. En dat voel je. De stad leeft, bruist, is overweldigend door alle ideeen en toekomstdromen die hier in de lucht lijken rond te zweven. In Hyde Park schreeuwen de mensen hun geloof uit vanaf een houten podiumpje, op straat laten jonge artiesten hun talent zien in de hoop ontdekt te worden, op scholen klemmen studenten met een ernstig gezicht hun essays stevig tegen hun borst aan. Iedereen is vol verwachting. Hier zou het zomaar kunnen gebeuren. Ieder moment.

Niet dat al die plannen altijd goed eindigen. Tal van bedrijven gaan al failliet voordat ze hun deuren geopend hebben. Relaties lopen stuk, studies eindigen voortijdig, mensen worden ontslagen. Maar het geeft niet. Eenmaal hier verzinnen de mensen wel weer een nieuwe toekomstdroom. Of Londen nou wil of niet: de stad werkt als een magneet. De aantrekkingskracht verdwijnt niet, ook niet na een mislukte start. Er is altijd een nieuw concept te bedenken, er is hier nog genoeg te doen. In ieder geval altijd meer dan ergens anders.