 |
 |
|
||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||
 
|
|
Polen 18-10-2005 Ik durf het bijna niet te vragen aan het meisje achter de bar. Ik wil weten wat er in de soep zit die op het menu staat. Ik lees alleen geen Pools en dus heb ik haar hulp nodig. Maar ik wil niks vragen. Want iedere keer als ik dat wel doe zijn de Polen zo behulpzaam en vriendelijk dat ik er bijna ongemakkelijk van word. De Polen reageren op twee manieren: ze schrikken bij de eerste woorden Engels, glimlachen dan breeduit als ze zelf een beetje Engels spreken, of houden in alle haast iemand aan op straat die wel Engels verstaat en blijven erbij staan tot ze zeker weten dat het goed komt. Dit barmeisje behoort tot de eerste categorie. Zij spreekt Engels. Trots kijkt ze me aan. "I explain you everything. I read you the whole menu and tell you what is good. No problem". Geen probleem? Het restaurant zit vol en ik hoef echt alleen maar te weten welke soep ik het best kan bestellen. Maar het meisje geeft me geen kans. Eerst wordt er overlegd met de baas. Die kijkt nieuwsgierig naar de enige buitenlander die in zijn restaurant is gaan zitten en knikt me dan hartelijk toe. Hij maant zijn serveerster om op te schieten en helpt haar haar schort af te doen. Ze is vrijgesteld van haar bartaak. Vanaf nu is ze mijn persoonlijk adviseuze. Het meisje neemt haar taak serieus. Mijn protesten worden genegeerd. Ik word geholpen, punt uit. Een uur later heb ik mijn soep op, heb ik drie soorten Pools brood geproefd, eigengemaakte kaas en een zelfgebrouwen sherry. Alleen soep vond de eigenaar een beetje te weinig, en ik kon zijn land toch niet verlaten zonder alles te hebben geproefd? Betalen voor alle bijgerechten is geen optie. Als ik aan kom lopen met een geopende portemonnee begint de man een lang verhaal tegen mij in het Pools, slaat met zijn vuist op tafel, schudt zijn hoofd, omhelst mij en loopt dan weg. Als ik verbaasd vraag om een vertaling, haalt de serveerster haar schouders op. Kort en krachtig vat ze de woorden van haar baas samen. "No pay for you", zegt ze. "No problem." Poolse vriendelijkheid Alweer geen probleem. Ik word er helemaal zenuwachtig van. Het lijkt wel of niets een probleem is voor de Polen. Wat zijn die mensen aardig! Stralend word ik toegeknikt wanneer ik ergens langsloop, op een markt zet een vrouwtje beleefd de spulletjes in haar kraampje recht wanneer ze ziet dat ik een foto wil maken. De paar keren dat ik hier de weg vroeg op straat kreeg ik niet alleen een routebeschrijving mee, maar ook de Pool zelf. Even checken of ik zijn gebrekkige Engels wel goed had begrepen. Het meisje waar ik logeer verontschuldigt zich terwijl ze een gigantisch ontbijt klaar staat te maken. Ach, het spijt haar zo, blijft ze maar herhalen. Ik snap er niks van, al helemaal niet als ik kijk naar de pan waarin ze scrambled eggs aan het bereiden is. Het is meer dan ik vandaag op ga krijgen, en het is nog maar half tien 's ochtends. Maar volgens mijn Poolse gastvrouw is het niet genoeg. Lang niet genoeg. "Het is dat we ons salaris nog niet uitbetaald hebben gekregen, anders had ik veel meer voor je gemaakt, en ook diner en lunch. Het spijt me zo.." Algehele opluchting wanneer ze hoort dat ik en mijn medereizigers alweer door een andere aardige Poolse zijn uitgenodigd om te komen eten. Met wie ik ook sprak deze week, iedereen maakte zich zorgen of ik het wel naar mijn zin had. Heb ik wel alle Poolse specialiteiten geproefd? Heb ik wel genoeg geld? Is iedereen wel aardig tegen mij? Wil ik een rondleiding door de stad? Zou ik niet ook naar het zuiden willen om de mooie Poolse natuurgebieden te bekijken? Zij hebben er nog wel familie wonen waar ik zo kan blijven logeren. Of nee, nog beter, kom volgende week terug als er een groot feest is in Polen, als eregast. Ik weet niet waar het vandaan komt, de Poolse vriendelijkheid. Het komt namelijk niet voort uit een financieel aspect. Ze zouden daar wat mij betreft alle reden toe hebben, aangezien ik als jonge Nederlandse journaliste meer geld heb dan de gemiddelde hardwerkende Pool. Maar waar ik ook kom, de Polen willen mij trakteren, niet andersom. Zij betalen de drankjes, doen de boodschappen en koken. Aardig zijn is gewoon Natuurlijk is het toerisme goed voor dit land. Toeristen hebben geld, meer dan de meeste Polen en dus zijn het wandelende inkomstenbronnen. Maar de beleefdheid, de gastvrijheid en het zorgzame komen heel ergens anders uit voort. Zelf weten ze het ook niet precies. "We zijn dankbaar omdat het de laatste jaren zo goed gaat met ons land", verklaart de een. "Veel mensen hebben weinig geld en zijn gewend om met elkaar te delen", meent de ander. Of misschien is het genetisch bepaald, of is het omdat veel mensenopgroeien in kleine dorpjes waar de sfeer nog intiem en vriendelijk is. Of zou het zijn omdat Polen zo trots zijn op hun land dat ze het graag willen laten zien aan buitenlanders? Ach, eigenlijk vinden de Polen het ook onzin om erover na te denken. Aardig zijn is toch gewoon? Hier in ieder geval wel. Op dit moment geven we drie Poolse kunstenaars een lift naar Nederland. Ze willen de komende dagen hun geluk beproeven in Amsterdam. Vol verwachting zitten ze tegenover me in de bus, tassen vol goedkope boodschappen bij zich zodat ze in het dure Westen niet meer zoveel hoeven te kopen. Ze hebben er zin in, Nederlanders ontmoeten en zo'n vrije stad bekijken. Ze willen een kunstproject beginnen in ons land, hebben alleen maar wat mensen nodig die naar hun plannen willen luisteren. Ik houd mijn hart vast. Ik hoop dat ze niet stuiten op een botte Hollander, een chagrijn die geen geduld heeft voor het gebrekkige Engels dat deze jongeren spreken of een hooghartige Nederlander die zich niet voor hun ideeen interesseert. Als de Nederlanders maar half zo aardig voor deze mensen zullen zijn als de Polen voor mij zijn geweest, gaan ze een geweldige tijd tegemoet.
print dit artikel | mail dit artikel |
|
Polen
Geen probleem Ik durf het bijna niet te vragen aan het meisje... Polen: land van uitersten Soms heb je zo'n moment waarvan je wilt dat het... Poolse vrienden voor het leven Gisteren heb ik vlees gegeten. Een bord vol. Dat... booming business in polen Middenin een drukke straat in Warschau blijf ik...
Roanne van Voorst
 Voor Roanne zitten er eigenlijk te weinig uren in een dag, deze actieve meid schrijft, maakt radio en tv, organiseert en passant nog een festival en dat allemaal naast haar activiteiten voor 25xEurope. Meer weten? Klik hier. Underground en Upcoming radio-reportage Cyprus De traditionele Cypriotische muziek: dat zijn li... Lees alle artikelen van Roanne van Voorst  |
||||||||||||||||||||||||||||
