De nacht is gevallen. Uit de woonkamer van een Maltese hippiewoning dwarrelen de lichte tonen van Mozarts Fantasia in D-mineur. De koude stralen van een vervallen douche tintelen op mijn vermoeide lichaam. Eindelijk rust! Uit mijn ooghoeken zie ik het met modder vermengde water het doucheputje bereiken. Restanten van een onwaarschijnlijk lange reis door Franse bergen en Italiaanse wateren. Reflecterende gedachten schieten als kometen door mijn verhitte hoofd. Wat een begin van de reis...

Kriebel in mijn keel
Afgelopen week begon het weer te kriebelen in mijn keel. Altijd weer als ik me zorgen maak en zeker nu met zo een avontuur voor de boeg. Het zal wel weer voorbij gaan als ik mijn eerste stap op Maltese bodem zet, dacht ik. Wat betreft de eerste stap had ik gelijk, de tweede was een ander verhaal. Als vier bepakte ezels ruilden wij de wankelende boot in voor de stabiele Maltese grond. Een groepje taxichauffeurs kreeg ons in het vizier en zag hun prooi schaapachtig om zich heen kijken. Het moet een aandoenlijk beeld geweest zijn. Verbaasd keken ze op toen bleek dat we in geen van hun diensten geïnteresseerd waren. ‘Geen hotel, geen camping en geen appartement; wat willen jullie dan?!’ Slapen bij mensen uit Malta zelf was ons antwoord. Met een bepaalde vorm van minachting dropen ze af. Onze zoektocht naar een slaapplek in Valleta begon.

Verloren ziel
De geschiedenis van dit kleine eilandenrijk is er één van bezettingen en veroveraars. De sporen van de verschillende culturen en de integrerende geschiedenis zie je terug op elke hoek. Toch doet het pijn als je ziet dat ook deze stad zijn ziel verkocht heeft aan toerisme. Zonder deze, voor de economie o zo belangrijke, consumenten zou Valletta een spookstad zijn. Af en toe kom je een verdwaalde Maltees tegen die met afkeurende blik naar de teloorgang van zijn stad kijkt.

Maar het eerste contact met jonge Maltezen vervult mij met een warm gevoel. Gastvrijheid zonder grenzen: een jonge vrouw die ons in huis neemt zonder daar ook maar één seconde over na te denken. Mensen die je op straat tegen komt en rustig een half uur uittrekken om op al je vragen een antwoord te geven. Zie je dat nog in Nederland? Wat te denken van een eigenaar van een boekwinkel die ons zomaar een lift geeft naar een goed restaurant. Niet uit medelijden, maar uit pure interesse en gastvrijheid. Verrast door de openheid duik ik de komende dagen met een verheugd gevoel het Maltese leven in...