Maandagochtend. We zitten op een hogesnelheidsboot van Pozzallo naar Valletta. Italië - Malta. Inmiddels kennen Misha, Roanne, Ghislaine en ik elkaar al best goed. Het gaat snel, elkaar leren kennen als je weet dat je nog maanden met elkaar van alles gaat meemaken. Sneller dan de eerste reis. Maar dat kan ook komen omdat toen alles voor mij nog nieuw was. Nu loopt het soepeler, zijn meer dingen geregeld en weet ik wat de makkelijke en moeilijke momenten zijn. Minder spanning dus.

Een weekend reizen
Wie naar Malta wil, raad ik het vliegtuig aan. Wij moeten na een week Malta in Palermo zijn, dus het busje moest toch mee naar Sicilië. En na acht uur (!) zoeken naar routes op internet hadden we de beste keuze: Nederland - Genua - Palermo - Pozzallo - Valletta. Vrijdagavond, 's nachts en zaterdag overdag rijden we naar Genua. Vanwege de wateroverlast in het oosten van Zwitserland rijden we langs de westgrens van Zwitserland met Frankrijk. over Lausanne, waar we zelf ook nog in een enorme stortbui terecht komen. Het water spat twee meter op als auto's door de enorme plassen rijden. Mistlichten aan. Misha is een ervaren rijder, dus hij neemt een flink stuk van de route op zich. En omdat ook Roanne rijdt, is er een flinke verdeling van de rijlast.

Als we eindelijk in Genua op de boot zitten, valt er een last van me af. We zijn er, lijkt het wel. En hoewel we in tijd nog lang niet halverwege de reis zijn, is de belangrijkste inspanning van onze kant nu wel geleverd. Een nacht en een dag op de boot, dat is meer uitrusten dan reizen. En dat doen we dus ook. Om één uur 's middags worden we wakker, enigzins verbaasd dat een binnenhut geen buitenlicht binnenlaat. En na een slome start met koffie zijn we in Palermo.

Italië
Hier voel ik me echt weer weg. De Italiaanse rijstijl is heerlijk. Rijstroken worden genegeerd, scooters halen met onverwachte slalom links in. Hoewel ons Nederlandse nummerbord ons altijd zal verraden, probeer ik mee te doen. Linkerhand uit het raam laten hangen, veel getoeter. Maar het lukt me maar niet om het geïrriteerd te laten klinken. Het geluid is te lief en ik betrap me erop dat ik wel sneller de toeter hanteer, maar nog steeds om mensen te waarschuwen. Fout. Italianen toeteren om hun emoties te uiten. En het verbaast me dan ook niet als we midden in Sicilië door een dorpje rijden waarin bij het naambordje naast de maximale snelheid ook een gemeentelijk toeterverbod wordt aangekondigd.

Wat is de ANWB trouwens een bewonderenswaardige organisatie. Hier merken we dat goede bewegwijzering niet vanzelfsprekend is. Het had natuurlijk geholpen als we een detailkaart hadden meegenomen, maar de meest evidente richtingen worden regelmatig niet, en soms foutief weergegeven. Als het bord tenminste niet achter een boom staat of met de achterkant naar de weggebruikers is gekeerd. In ons beste Italiaans vragen we dus regelmatig de weg en zo komen we laat op de avond bij de haven in Pozzallo. Tijd voor een Italiaanse boulevardwandeling is er niet meer, want morgen moeten we om zeven uur op voor de boot naar Malta.

En zo kun je in een weekend reizen helemaal weg raken van een hele zomer zonder 25xEurope. Ik zal Godelief en Marianne de komende maand wel weer zien (Katy zit in Spanje), maar het is toch gek dat je echt dag en nacht met elkaar hebt geleefd en dan opeens weer je eigen leventje hebt. Te merken dat je op reis zo weinig spullen nodig hebt om een prachtig leven te leiden, maar tegelijkertijd om te komen in de rommel in je eigen huisje. Weggooien? Nee, dat heb ik niet gedaan. Maar ik moet zeggen dat dat nu ik het hier opschrijf wel in me opkomt.

Verenigde Staten
Alsof 25xEurope niet genoeg reizen is, ben ik deze zomer ook nog naar de Verenigde Staten geweest. Een goede vriend van me ging trouwen in Los Angeles en daar zijn we met een groepje die-hards bij geweest. En de trouwe lezers van mijn weblog wisten al dat ik voor de zomer een neefje en een nichtje heb gekregen. Omdat mijn zus in de buurt van New York woont en er de komende maanden geen tijd zou zijn hen te bezoeken, ben ik daar dus ook nog langs geweest.

De Verenigde Staten. Hoewel LA en NY enorm van elkaar verschillen (LA enorm uitgestrekt, extreme rijkdom die getoond moet worden; NY compact, grote rijkdom maar veel subtieler getoond), zijn er eigenschappen die ik in heel Europa nog niet tegen gekomen ben. De gigantische verschillen tussen arm en rijk. De enorme hoeveelheden creditcards. De gigantische maaltijden en de literbekers frisdrank met gratis refill. Maar ook de enorme oriëntatie op de auto in Los Angeles (en vrijwel overal in de VS), de ver doorgevoerde bevoorrechte posities voor carpoolers en de uitgebreide voorzieningen voor gehandicapten vallen op. Ons uitstapje naar San Francisco gaf me daarintegen weer een heel Europees gevoel. Maar misschien komt dat door de heuvels met lage gebouwen en eenvoudige dingen als de kabelwagentjes die besef van en waardering voor geschiedenis tonen.