 |
 |
|
|||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||
 
|
|
Letland 18-06-2005 Zoef. Met één druk op de knop begint de grond onder mijn voeten weg te zakken. Vijf meter, tien meter, vijftien... Even heb ik het idee dat ik me vast moet houden, om te voorkomen dat ik Riga plotseling van heel dichtbij leer kennen. Ik sta in de Panoramic Elevator. Een glazen lift, die mij naar de 26e verdieping (!) van het sjiekste hotel van Letland gaat brengen. Hotel Latvija, middenin het centrum. Gewapend met mijn laptop, want ik ga hier stiekem internetten. Wireless. Eigenlijk illegaal, want alleen voor hotelbezoekers. Toch gerechtvaardigd, want ik heb straks een schitterend uitzicht over de stad waarover ik een weblog ga schrijven. Rijke stad Riga is groot. Zelfs van bovenaf. De rivier Daugava is breed en blauw, en slingert zich met zachte bochten door de stad heen. Het oude centrum heeft zowel smalle straatjes als grote pleinen en telt uitzonderlijk veel Jugendstil-bouwwerken. Een rijke stad, die in niets aan de Sovjet-tijd doet denken. Veel parken, die keurig onderhouden zijn, en uitnodigen tot een middagdutje. Althans, Marianne en ik vonden het gras er gisteren ineens heel aantrekkelijk uit zien. Een zacht grasbed, stralend zonnetje erbij, kinder-gelach op de achtergrond, Marianne die voor mij een ketting aan het maken was van madeliefjes... en plotseling twee politie-agenten. Of we alsjeblieft van het gras af wilden gaan. Ook Riga heeft regels. Scheuren in de muren En natuurlijk is niet heel Riga mooi. Neem de wijk waar we vannacht hebben geslapen. Gewoon de rivier over en een stukje naar rechts. Daar zie je geen Jugendstil-gevels meer, maar grauwe flats, scheuren in de muren, ongelijke vloeren, balkonnen die naar beneden lijken te donderen, licht dat het niet doet, kortom: armoede. En dat is wennen, als je net van een appartement middenin het centrum komt, waar onze gastheer zich verontschuldigde voor zijn kat. Een zwart, nieuwsgierig beestje dat 's nachts gezellig op je haren kwam liggen, of een hapje nam van je grote teen. Aanzwengelen Onze gastheer van de afgelopen nacht verontschuldigde zich op zijn beurt voor de grauwe Sovjet-flat waarin hij woonde, voor de stortbak die maar door bleef lopen, het bruinige water dat soms uit de kraan kwam, en zijn beeldscherm dat je een klap moest geven om hem weer aan te zwengelen. Twee mensen, één stad. We zien veel verschillende dingen op deze reis. En om het contrast compleet te maken, neem ik straks de lift terug naar beneden. Terug naar de stad, waarover de nacht nu langzaam begint te vallen. En waar mij een Russische striptease-bar wacht. Joost gaat daar vanavond 'light house' draaien. Toen hij de eigenaar ontmoette, hield die hem voor dat het hier een pas geopende, stijlvolle club betrof. Volgens onze gastheer zullen de meeste aanwezige dames echter naakt zijn, en op de bar staan. Ik wacht in spanning af. Godelief.
print dit artikel | mail dit artikel |
|
Letland
Helikopterblik op Riga Zoef. Met één druk op... Daugavpils, stad van slechte beloftes Daugavpils, stad van slechte beloftes. Die concl...
Godelief Swank
 Godelief houdt van de zomer, van dansen en van impulsieve beslissingen. Ze heeft een hekel aan kou en aan melkpakken die niet open gaan. In Europa ging ze op zoek naar The Extraordinary. Meer weten? Klik hier. Tussen homo’s en zigeuners Geboren in een kerncentraledorp ‘Ik was de enige Litouwse in een Russische... Lees alle artikelen van Godelief Swank  |
|||||||||||||||||||||||||||
