 |
 |
|
|||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||
 
|
|
Spanje 25-03-2005 In Spanje blijkt, net als in Portugal, het katholicisme de overhand te hebben. Toch lijkt ook hier de ontkerkelijking toe te slaan. Jonge mensen bevestigen vaak dat ze bijvoorbeeld wel gedoopt zijn, maar niet naar de kerk gaan. Of niet geloven in God, of negatief staan tegenover het instituut kerk. God Onze gastheer in Madrid, Moisés López Colomer, vertelt me, dat hij wel graag in de kerk wil trouwen. Moisés trouwt graag voor het aangezicht Gods, maar gelooft ook niet, dat God alleen in de kerk aanwezig zou zijn. Als hij in de kerk zou trouwen, moet het huwelijk echt in het midden van de gemeenschap plaatsvinden. 'Als ik geen gemeenschap heb waaraan ik mij verbonden voel, wil ik misschien ook niet in de kerk trouwen. Dat vind ik dan schijnheilig.' Moisés ergert zich aan de nieuwe priester die er nu is in de kerk van zijn ouders. De vorige was tenminste nog betrokken bij de arbeiders uit de gemeenschap, terwijl de nieuwe ook geen plek laat voor actieve betrokkenheid en creativiteit. Dit is jammer, omdat er nu steeds meer jongeren bij de kerk weggaan en de gemeenschap steeds minder hecht wordt. Sukkels Met enige afschuw en irritatie vertelt hij ook over de vele mensen, die alleen in de kerk trouwen vanwege de mooie locatie, of omdat de familie dat zo graag wil. Voor hem is dit een belediging van zijn geloof en Moisés vindt, dat de kerk hier moet ingrijpen. Op een ander punt lijkt Moisés ook niet te zijn als de massa: hij wil zijn huwelijk graag klein houden, terwijl de meesten twintig tot dertigduizend euro uitgeven aan de jurk, het eten en het feest. En dit geldt voor 'normal weddings' - iedereen spaart dus jarenlang voor de grote dag. Meestal willen de ouders van het bruidspaar, die altijd samen het feest financieren, graag veel gasten uit te nodigen om zo op te kunnen scheppen over het welzijn van hun familie. Moisés vindt het zonde van het geld, meestal kan het paar goed geld gebruiken voor bijvoorbeeld het kopen van een huis. Wat trouwens sowieso een belangrijk meetpunt voor succes is: het hebben van een eigen huis. Huren is voor sukkels. Bijzonder: de bruidstaart wordt met een zwaard aangesneden! Blijkbaar heeft elke familie wel een zwaardje staan. Nu ik erover denk, Moisés had ook een flink zwaard in de hoek van zijn piepkleine woonkamer staan. Zou hij toch al stiekem plannen hebben om te trouwen? Snel Staan de Spanjaarden ook nog wel bekend als sloom, met begraven zijn ze snel. Als je dood gaat, lig je toch wel binnen twee, drie dagen onder de zoden. Voor een overlijdensgeval kun je heel makkelijk per direct twee dagen vrij krijgen van je werk, zodat alle naaste familie bij de begrafenis kan zijn. De uiteindelijke begrafenisceremonie vindt twee of drie weken later plaats, zonder de overledene dus en uiteraard in de kerk. Moisés vindt het maar een vreemd idee om met een dode in de buurt te gaan eten en drinken, zoals Amerikanen (tenminste in de film) doen. Volgens hem is de aanwezigheid van de geest van de overledene veel belangrijker dan het lichaam. Om diezelfde reden blijft een dode eigenlijk nooit thuis opgebaard liggen. Ergens vermoedt Moisés, dat Spanjaarden gewoon niet zo goed met de dood om kunnen gaan, en daarom hun doden zo snel mogelijk begraven ...
print dit artikel | mail dit artikel |
|
Spanje
Rozengeur in Spanje Hoewel we al een tijdje terug zijn in Nederland... Een Madrileen, anders dan de anderen In Spanje blijkt, net als in Portugal, het katho... Sevillaanse gastvrijheid Aangenaam Bij nader inzien hebben we een prima...
Marianne van Bommel
 Marianne is nieuwsgierig en houdt van feestjes: hoe worden geboortes en bruiloften in andere landen gevierd? Maar ook: Wat gebeurt er als je dood gaat? Meer weten? Klik hier. Cultuurverschillen De Baltische Staten: een pot nat? Thuis in Heidelberg: ik zet een lekker kopje t... Lees alle artikelen van Marianne van Bommel  |
|||||||||||||||||||||||||||
