 |
 |
|
|||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||
 
|
|
Slovenie 08-02-2005 Ik kamp op dit moment met een informatie-overload. Een gevoel dat iedereen waarschijnlijk wel kent. Je hebt in korte tijd zoveel mensen ontmoet, zoveel gezien en zoveel beleefd, dat je het niet kunt naproduceren. Dat je dichtklapt zodra iemand je vraagt "hoe was je vakantie?". Eh....ja, wat zal ik vertellen? Want waar moet je beginnen? Vraag me dus niet hoe de afgelopen dagen waren. Ik weet niet wat belangrijk is, wat niet, en wat interessant is, wat niet. Ik ga een reproductiepoging wagen, maar ik garandeer niet dat het leesbaar is, laat staan overzichtelijk. Bevroren chocolaHet is hier koud (dit is in ieder geval niet het belangrijkste wat ik moet vertellen, maar ik zal me verder niet excuseren). De temperatuur is zo laag dat je huid er rood en prikkerig van wordt, en dat een stukje chocola dat je in je jaszak draagt, bevriest. Toch weerhoudt het ons er er niet van veel te lopen. En warempel, ik begin aan de kou te wennen.
Alhoewel Marianne en Joeri me af en toe vragen of alles nog goed gaat. Als we een eind lopen, wordt ik stil. Ik stop met praten. Dat gaat automatisch, alsof ik op een energiespaar-niveau over ga. Want ja, ik kan mijn energie beter besteden aan het warmhouden van mijn lichaam, dan aan iets onzinnigs als kletsen. Niet heel gezellig, ik weet het, maar het gaat vanzelf. Onderwerp twee: Het was erg moeilijk om een slaapplaats te vinden. We hebben echt lopen leuren met onszelf. We zijn naar alle studentenflats toegegaan, naar commerciële kamerbureaus, hebben een oproep op de studentenradio geplaatst, studenten op straat aangesproken, net als in de mensa, op straat, via e-mail, telefoon... niets hielp. GastvrijheidIk weet dat het niet aan de gastvrijheid van de Slovenen ligt. Want ik ben zelden zo vriendelijk geholpen als hier in Ljubljana. Wie je ook aanspreekt, iedereen denkt mee, wijst je de weg, is geïnteresseerd en hulpvaardig. En spreekt Engels. We worden ook heel gemakkelijk uitgenodigd om de huizen / kamers van mensen die we interviewen van binnen te bekijken. Maar blijven slapen? "Nee, sorry."
Waar ligt het aan? Ten eerste delen studenten hier altijd een kamer met een of twee andere studenten. Ze moeten dus altijd met hun roommates overleggen, en die zijn vaak afwezig, of druk aan het leren (want examens). Ten tweede is het vandaag nationale feestdag hier. Met openbare poëzievoordrachten en parachutisten (het nut daarvan is ons tot nu toe ontgaan) vieren ze de geboortedag van Slovenië's grootste poëet Preceren. Daardoor ligt het openbare leven stil en zijn de meeste studenten tijdelijk bij hun ouders. HostelEn dus hebben we de afgelopen nacht weer in een hostel geslapen. En hoewel de bedden zeer zacht waren, en de douche heerlijk warm, voelde ik me er niet lekker onder. Dit zijn niet onze principes! We willen bij mensen thuis slapen. En niet de toerist uithangen in een of ander hotel. Dus zijn we vandaag weer met frisse moed op pad gegaan.
Net toen ik dacht dat het echt niet meer ging lukken (en het steeds moeilijker begon te vinden om razend enthousiast over ons project te vertellen), bood een Sloveense studente ons haar appartement aan. Meteen voor twee hele weken. Want ach, ze gaat vanavond toch op vakantie, en dan zou haar appartement maar leeg staan. Wat een vertrouwen! Ongelooflijk. StroopwafelsTwee nachten is alles wat we nodig hebben, maar ze heeft onze dag echt gemaakt. We gaan haar straks overladen met stroopwafels, want ze zei vanmiddag dat ze dat ongeveer het beste vond dat Nederland had voortgebracht. En ze kan het weten, want ze studeert Nederlands, en heeft ons land al 23 keer bezocht.
En alsof het nog niet genoeg was, stapte vijf minuten later een Braziliaanse vrouw op Marianne af, met het bericht dat we in Maribor bij haar mogen logeren. Geregeld! Het kamergeluk is weer aan onze zijde... Mode-ontwerperNu wil ik nog van alles vertellen over de jongen die ik net heb geïnterviewd over zijn bijzondere ambities, en over de grappige, zeer nichterige 18-jarige jongen waar we gisteravond op bezoek waren, en die ons heeft meegedromen in zijn dromen om ooit een wereldberoemd mode-ontwerper te worden.
En ik wil vertellen over de manier waarop studenten hier in de watten gelegd worden. De overheid betaalt mee aan hun eten, hun kamer, hun treinreizen, en regelt zelfs studentenbaantjes voor ze. Onze OV-jaarkaart staat in schril contrast met hoe ze hier hun studerende jongeren behandelen. Plus hoe adembenemend mooi Ljubljana is... De bruggen, de kleurige barokgebouwen, de vele lichtjes, de schone straten... Dit is echt een stad waar ik nog eens terug ga komen. Liefst als het iets warmer is... WoordenbrijMaar nu ga ik verzanden in een woordenbrij, die nergens toe leidt. Ik stop met tikken, en schrijf morgen een nieuwe weblog. Want er valt zoveel te vertellen over Slovenië. Het is niets van wat ik verwacht had. Hopelijk is mijn hoofd morgen weer wat helderder.
Weltrusten, Godelief.
print dit artikel | mail dit artikel |
|
Slovenie
Spela, Marica and Jure Hoe eigenwijs kun je zijn? Eerst twee routeplann... Besneeuwde bergen en luxe broodjes Niets dan besneeuwde bergen zagen wij vanmorgen... Informatie-overload Ik kamp op dit moment met een informatie-overloa... Modern Ljubljana Wij hebben gisteren bewezen diehards te zijn. Na... Sneeuw en files Twee dagen voor vertrek... Aanstaande zondagocht...
Godelief Swank
 Godelief houdt van de zomer, van dansen en van impulsieve beslissingen. Ze heeft een hekel aan kou en aan melkpakken die niet open gaan. In Europa ging ze op zoek naar The Extraordinary. Meer weten? Klik hier. Tussen homo’s en zigeuners Geboren in een kerncentraledorp ‘Ik was de enige Litouwse in een Russische... Lees alle artikelen van Godelief Swank  |
|||||||||||||||||||||||||||
