 |
 |
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
 
|
|
Nederland 06-01-2005 Na anderhalf jaar is het dan zo ver: het gaat echt beginnen. De laatste vergadering is geweest, de paklijstjes zijn gewisseld en het avontuur gaat van start. Toen ik net in de laatste stoptrein van Utrecht naar Den Haag zat, overdacht ik hoe het allemaal zo gekomen is. Hoe komt het dat een groep van zes reizigers door Europa gaat trekken, op eigen initiatief? Hoe komt het dat mensen hun eigen nieuwsgierigheid volgen op zoek naar antwoorden op eigen vragen? De filosoof in mij is los. Jullie zullen het komend jaar wel meer kanten van me leren kennen, maar dat deze filosoof nu het woord krijgt is meer dan terecht. Het is namelijk die vragensteller in mij, die enorme wens om te begrijpen en verbanden te leggen, die voor mij persoonlijk het belangrijkste motief is om deze reis te ondernemen. De filosoof stelde de vraag die ik nog niet kan beantwoorden. Ze is er mede de oorzaak van dat ik in Europa op zoek ga naar mensen die een eigen maatschappelijk initiatief hebben genomen. Ik wil weten wat hen motiveert, wat het dreef, en wat ze meemaakten toen ze besloten niet lijdzaam af te wachten. Ik wil weten hoe hun omgeving reageerde, wat in hun omgeving makkelijk ging en waar ze tegenaan liepen. Ik wil op die manier erachter komen wat er dieper in hun cultuur leeft, welke onderliggende principes er gehanteerd worden die ze misschien zelf ook niet altijd kunnen of zullen verwoorden. Ik denk dat jullie recht hebben op uitleg. Wat motiveerde mij om aan dit project te beginnen? Na een drie weken durende zwerftocht door Europa met Henri en Hans had ik de beslissing genomen die nu tot resultaten leidt en die ik al langer moest nemen. De zwerftocht had een motto en een dagtaak; het motto: alle wegen leiden naar Rome; de dagtaak: zwemmen in natuurwater. We namen ze beide serieus en zo kwam het dat we soms kilometers moesten omrijden om in een rivier of beekje te kunnen zwemmen. Het idee in elk land in een rivier te gaan zwemmen ontstond toen we over een brug van de Seine liepen en ik het liefst ook daar was gaan zwemmen. We deden het niet omdat we geen spullen meegenomen hadden, en omdat we geen vertraging konden oplopen wanneer hierdoor problemen zouden ontstaan. Ik heb er tot op de dag van vandaag spijt van en neem dit jaar revanche. Nog voor besluit in september 2003, waarvoor ik per september 2004 al mijn vaste wekelijkse activiteiten opzegde, waren half bewust al enkele stappen gezet. De belangrijkste daarvan was dat ik in januari 2003 een vijftienpersoons busje had gekocht en dat met vrienden omgebouwd tot een negenpersoons camper. Dit busje bood me de vrijheid te gaan, alleen of met een team. In het begin van 2004 vertelde ik iedereen die het maar horen wilde dat ik door Europa ging trekken. Alle 25 lidstaten zou ik vanaf september gaan bezoeken. Iedereen verklaarde me voor gek en hield het tegelijkertijd voor mogelijk. Ik had al vaker mijn zinnen op iets gezet, en het was vaak tegen alle verwachtingen in gelukt. Ik zou gaan, in mijn eentje of met meerdere mensen. En door het te vertellen raakte ik zelf steeds meer overtuigd van de noodzaak Europa te leren kennen. Een enkele avonturier zag wel wat in mijn plannen, maar niemand wilde zich commiteren. Tot uit onverwachte hoek iemand tijdens een etentje zei: 'Ik ga mee!' Het moet in april geweest zijn dat Joost dit zei, en sindsdien hebben we er samen aan getrokken om het project te maken tot wat het nu is. Godelief kwamen we tegen als freelance journaliste van Vrij Nederland toen we haar vroegen of we de bronnen die ze voor een interview had gebruikt konden gebruiken voor ons startende Europese netwerk. Ze wilde meer weten en sloot zich al snel aan. Maar er waren meer mensen, ook die niet mee konden, die er wel wat in zagen. Véronique en Saskia wilden helpen met de communicatie en doen nu websitebeheer en mediacontacten. Cyril was bereid zijn financiële ervaring bij een toneelvereniging en de Leidse introductiedagen in te zetten. Jojanneke meldde zich als klusjesvrouw en was al snel een onmisbare schakel in het geheel. Een hele schare aan mensen bood aan op specifieke onderdelen te helpen. Stephanie met haar Europese netwerk en sponsorervaringen, Willemijn met haar kennis over geschiedenisonderwijs in oost europa, familie en vrienden die met contactpersonen en tips kwamen. En dan hebben we het nog niet over de reizigers die het uiteindelijk allemaal niet rond kregen. Amber is nu nog steeds in het projectteam bij de hele reis betrokken, Tjitske doet mee aan een nu nog pril onderwijsproject. Suzanne kon het met haar werk niet rond krijgen maar zette ons op het spoor van minderheden in Europa en Krista probeerde in Europa onderwijskwaliteit en theaterexpressie aan elkaar te koppelen. De voorbereidingen waren taai. Financieel bleek het allemaal veel lastiger te zijn en we hebben nog lang niet het geld rond om de hele reis te kunnen maken. Maar dat komt goed, al zijn veel fondsen traag, sponsors aangeslagen door de recessie en komen Europese potjes die ons soort projecten moeten stimuleren niet op omdat de voorwaarden en procedures voor toekenning alleen geschikt zijn voor al door ambtenaren bedachte 'avonturen'. We moesten al snel besluiten pas in januari te vertrekken omdat september absoluut niet haalbaar was. En nu het januari is hebben we het zelf veel beter voor elkaar, maar is het voor onze omgeving pas concreet sinds 1 januari met een website, persbericht en vertrek binnen een week. Het is een proces dat ik vaker heb gezien. Bij het organiseren van een gala op Minerva, bij studentendemonstraties op 12 november 2002 en 13 maart 2003, steeds heb je een klein stel koppige volhouders nodig die geloven en uitstralen dat het goed komt. Energiebronnen die onbeperkt willen geven omdat ze het belangrijk vinden, die lak hebben aan wat hun omgeving ervan denkt en die tegelijkertijd een strategie kunnen uitzetten. Die goed kunnen communiceren en verschillende paden tegelijkertijd open kunnen houden. Die heldere keuzes durven maken en op die manier onbewust bepaalde groepen mensen aantrekken en anderen afstoten. Die niet alleen kunnen leiden maar ook kunnen volgen en de steken die iemand laat vallen kunnen ophalen en zich realiseren dat mensen sterke en zwakke eigenschappen hebben en zich daaraan niet ergeren. En nu ik terug kwam van de laatste vergadering zag ik het weer. Daar zaten we met negen mensen rond een tafel. Iedereen met zijn eigen sterke kanten en een tomeloze inzet. Ze zijn er allemaal bij het vertrek zondag om 12.30 uur in Café Luxembourg aan het Spui in Amsterdam. En er vertrekken er maar drie: Godelief, Joost en ik. Marianne zal vanaf februari meereizen en Katy en Sanne stappen in maart en mei in. De anderen blijven achter, en zijn toch net zo goed reizigers. Reizigers in het avontuur dat 25xEurope heet. Groet, Joeri
print dit artikel | mail dit artikel |
|
Nederland
Logeren bij 100.000 wildvreemden Een heel jaar hebben wij het gedaan, logeren bij... 50.000 kilometers vreten Het had niet anders gekund. Als je een busje heb... Dag van Vrijheid Het is dat ik in de bevoorrechte positie verkeer... Niet thuis Zondagavond twee weken geleden kwam ik thuis, of... Realiseren Vandaag kijk ik op onze website. Deze dagen is h... Kilometers vreten Het had niet anders gekund. Als je een busje heb... Dwars door Europa Eigenlijk is het niet te geloven. 22 Uur geleden... Vreemdeling in eigen land Twee weekjes zijn we weggeweest, ondergedompeld... Hoe het begon Na anderhalf jaar is het dan zo ver: het gaat ec... 25xEurope de wereld rond 25xEurope gaat niet alleen de EU-landen bezoeken...
Joeri Oudshoorn
 Joeri is een nachtbraker en de eigenaar van hét busje. Hij duikt in elke Europese hoofdstad in een rivier. Hij is ook de enige reiziger die álle 25 Europese lidstaten bezoekt! Meer weten? Klik hier. Tradities Aandacht voor geliefden Het is 14 februari in Brasov. Valentijnsdag word... Lees alle artikelen van Joeri Oudshoorn  |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
