 |
 |
|
|||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||
 
|
|
Terug naar die plek, maar dan alleen
Nederland 26-01-2006 Belfast, het is zes uur en daar zit ik dan in het huis van dezelfde John die ons enkele maanden geleden hartelijk ontving in zijn appartementje. Er hangt nog steeds dezelfde geur van vette bacon and egs, ik zit op dezelfde muffige bank, met dezelfde laptop op schoot. Het enige wat ontbreekt zijn mijn vier medereizigers die samen met mij een kop thee drinken al tikkend op hun laptop. Hoewel 25xEurope afgelopen was, ging het voor mij nog even door, maar dan alleen. Al lopend door de stad realiseer ik dat ik de sms-jes mis: ‘waar ben je’, ‘straks koffie?’ Of ’heb nu een interview’. Best frustrerend om je ervaringen met niemand te kunnen delen. En ervaringen, dat waren er nogal wat in die vijf dagen dat ik terug was in Belfast voor mijn afstudeerartikelen. De ene avond kwam ik terecht in een auto met een IRA-lid die zich er nog niet bij had neergelegd dat de oorlog over is. ‘Fucking bastards’ bleef hij maar roepen toen hij het over de protestanten had. Er circuleerde in ‘loyalistische kringen’ (de protestantse paramilitairen) namelijk een lijst met zijn naam erop. ‘You know I'm not scared to die, are you scared to die Marina?’, vraagt hij terwijl hij als een gek door de stad scheurt. De volgende dag loop ik rond met een man van de UVF (de paramilitaire organisatie van de protestantse beweging) die mij vertelt hoeveel macht deze organisatie nog heeft in de protestantse gemeenschap. Na een interview met een Sinn Féin-lid wil een taxichauffeur mij niet naar de andere kant van de muur rijden omdat er vorig jaar nog een chauffeur is doodgeschoten. En zo ging het vijf dagen lang aan één stuk door. Belfast, heeft van alle steden die we hebben bezocht het meeste indruk op mij gemaakt. Een stad die in de nasleep leeft van vijfendertig jaar durend conflict. Tijdens ons eerste bezoek werd al duidelijk dat dit nog lang niet voorbij is en dat de haat tussen de katholieke en de protestantse gemeenschap nog sterk aanwezig is. Politici kunnen praten wat ze willen, maar de muur is verre van doorbroken. De IRA heeft voor de politieke weg gekozen, maar er zijn nog teveel leden die hier helemaal niet achter staan en de ontwapening blijkt maar deels te zijn verwezenlijkt. Daarnaast zal de protestantse bevolking Sinn Féin altijd zien als de partij van IRA-terroristen en de katholieken voelen zich nog steeds onderdrukt door het ‘Britse gezag’. De herinneringen aan de gruwelen uit het verleden zijn nog te vers en er moeten generaties overheen wil dit gaan veranderen. Inmiddels ben ik al meer dan een week in Nederland en heb ik een klein deel van wat ik deze dagen heb beleefd en gehoord op papier kunnen zetten. Hoewel dit voor mijn studie is voelt het als een deel van het project, vandaar de behoefte hier nog even iets over te schrijven. Belfast is niet de enige stad waarnaar ik nog zal terugkeren. Er gebeuren in Europa zoveel dingen waar we niks vanaf weten. Er wordt gepraat over ‘één verenigd Europa’, maar weinig mensen weten wat er zich bij hun ‘Europese buren’ afspeelt. Ook de reguliere media belichten vaak slechts de grote lijnen, daarom zijn dit soort projecten zo belangrijk. Kortom: 25 x Europe heeft veel deuren geopend! print dit artikel | mail dit artikel |
|
Marina ter Woort
 Marina houdt van uiteenlopende muziekstijlen, is trouw festivalbezoeker, gek op arthousefilms, Marokkaans en Indiaas eten, zwemmen in de Middellandse zee en natuurlijk op reizen. Meer weten? Klik hier. Studentenleven Studeren in londen: Bruisend, duur en gemotiveerde studenten Studeren in the ‘big smoke’ met aan... Lees alle artikelen van Marina ter Woort  |
|||||||||||||||||||||||||||
