 |
 |
|
|||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||
 
|
|
Zwartwit taferelen in het oude centrum
Cyprus 28-12-2005 Nicosia is een stad met twee gezichten. Niet alleen de ‘green line’ die het Turkse gedeelte van Nicosia scheidt van het Griekse. Maar ook het grote contrast tussen de oude binnenstad en het moderne stadsdeel is opvallend. En ik moet zeggen, ze hebben het goed voor elkaar in deze stad. Het oude en nieuwe gedeelte wordt gescheiden door een stoere, stervormige Venetiaanse stadsmuur. Wat betekent dat je de toeristen op zoek naar souvenirs alleen tegenkomt in het kosmopolische nieuwe centrum aan de ene kant van de muur. Loop je aan de andere kant door de smalle straatjes van de oude binnenstad, dan heb je het rijk voor je alleen. Heerlijk! Het middaguur is net aangebroken als ik door de stadsmuur loop, die een wirwar aan kleine straatjes omsluit. Het is er stil, rommelig en met als enige sensatie auto's die met hoge snelheid door veel te smalle straatjes rijden. Een groep oude mannetjes staakt hun wandeling en kijkt me met grote verbazing aan. Nee, dat verwacht men kennelijk niet: een toerist in dit deel van de stad, nota bene in december. De oude huizen in allerlei pastelkleuren en prachtige smeedijzeren balkonnetjes ademen een sfeer van voorbije dagen. Er lopen dan ook alleen wat oudere mannen en vrouwen rond met doorleefde gezichten. In de kleine werkplaatsen beoefenen handwerkslieden eeuwenoude ambachten. Een kleermaker, gekleed in een lange, witte stofjas voorzien van rode strepen en een bontmuts knipt de lappen nog met de hand. Er wordt volop gezaagd en getimmerd, maar vooral van het leven genoten. Zeker als de zon begint te schijnen en haar stralen verleent aan de kleine woningen en zorgt voor een bepaald gouden licht. Even verderop, naast een overvolle doodskistenwinkel, zitten drie oude vrouwtjes aan de rand van het plein, onder het genot van een 'echte' Cypriotische koffie en bekijken wat en wie er voorbij komen. Hun mannen zitten even verderop, een potje backgammon te spelen, in de schaduw van een prachtige boom. Een modieuze geklede Oosterse godin met lang donkerbruin haar en betoverde gitzwarte ogen serveert sterke thee in kleine glaasjes. Loopt ze naar binnen dan zitten er zes ogen op haar achterwerk geplakt, komt ze naar buiten, dan is dat spelletje backgammon opeens heel interessant. Binnen staat een klein vrolijk mannetje in het veel te grote witte kokskostuum en vult het ene na de andere baguette met geroosterd kippenvlees en lacht een spleetje tussen zijn voortanden bloot. Met het getik van de stenen op de achtergrond, vertelt hij dat het elke dag weer dezelfde mannetjes zijn die hun dagen vol maken met een spelletje domino, backgammon of schaak. Ik blijf nog even hangen. En daag een van de oude mannetjes uit voor een potje backgammon, maar wordt hard uitgelachen als ik alleen de Turkse variant van het spel ken. Gelukkig kunnen ze er om lachen; ik was al weer vergeten dat even verderop de grens tussen noord en zuid Nicosia loopt, gemarkeerd door een muur die met lege olievaten en zandzakken is versterkt. De zon gaat onder en het wordt tijd om te gaan. Een oud vrouwtje, omringt door een aantal zwerfhonden, geniet nog van de laatste zonnestralen. Ze geeft pas een teken van leven als ik haar op de foto neem. Ze lust wel de groene appel, die ik net uit mijn tas haal, in ruil voor het aanwijzen van de snelste weg naar het nieuwe centrum. Als ik het oude centrum verlaat en de kleinschalige gelukzaligheid achter me laat, tekent zich een glimlach op mijn gezicht. De zwartwit taferelen spelen zich nog even af in mijn hoofd. Het staat gelukkig allemaal op foto, denk ik bij mezelf. Want dit is ook Cyprus, waar je het slepende conflict even kan vergeten... print dit artikel | mail dit artikel |
|
Misha Bours
 Utrechter in hart en nieren en een beetje eigenzinnig, dat is Misha! Meer weten? Klik hier. Jongeren en idealisme Linkse betogers in Griekenland ‘Brood, onderwijs en vrijheid!’ He... Lees alle artikelen van Misha Bours  |
|||||||||||||||||||||||||||
