 |
 |
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
 
|
|
Stadsbeeld Sofia
Bulgarije 23-02-2007 Zondagochtend vroeg komen Godelief en ik in Sofia aan. Een uitstekende nachttrein die, in tegenstelling tot alle verhalen, netjes op tijd rijdt. Het is nog vroeg, om half zeven dwarrelt wat natte sneeuw uit de hemel door het net nieuwe winkelcentrum dat voor het station van Sofia is gebouwd. De ruimte voor kleine winkeltjes is nog niet in gebruik genomen. De populaire non-stop winkeltjes zijn wel open, maar ze voorzien niet in wat wij willen hebben: internet. Met de tram rijden we naar het centrum, wandelen wat rond en komen tot de conclusie dat de enige verwarmde plek waar ze op dit moment internet hebben, de Mc Donalds is. Al onze principes vallen weg, we zetelen ons voor enkele uren in een import-restaurant totdat het een redelijke tijd is om onze host te sms-en. Sofia heeft volgens de statistieken iets meer dan een miljoen inwoners. Maar niemand in Sofia neemt de statistieken serieus. Anderhalf miljoen, twee miljoen. Dat zijn de nummers die we hier horen. De economie drijft de mensen uit de dorpen naar de grote stad, en Sofia is nummer een. Voor Bulgaarse begrippen wordt hier het grote geld verdiend. En dat is ook aan de winkelstraten te zien. Westerse merken en westerse prijzen zijn geen probleem. We horen dat de populaire winkelstraat ... in de top-tien van duurste winkelstraten van Europa staat. Tegelijkertijd kun je hier op de markt voor 30 eurocent een derde stokbrood met kofte kopen, een soort gehakt. Wie meer geld heeft, vraagt om een dubbele kofte, voor één Lev, 50 eurocent. De markt ligt vol met verse spullen van het land, de prijzen zijn voor Bulgaarse begrippen nog net betaalbaar. Maar wie enkele straten verderop een koffie in een barretje bestelt, kan met gemak weer Westerse prijzen kwijt zijn. Toch zitten hier ook volop Bulgaren. Veel mensen lopen door het prachtige centrum met oude gebouwen dat niet groter is dan dat van Den Haag of Utrecht. Sofia is compact, doordat heel veel mensen in de buitenwijken in twintig verdiepingen hoge flats wonen. Die oerlelijke flats zijn niet goedkoop, momenteel zo'n 50.000 euro. Daarvoor krijg je alleen de muren van een kleine twee of drie kamerflat en moet alles nog ingericht worden. Onbetaalbaar voor Bulgaren, ook met een lening van de bank. Nevena werkt bij een bank, en kan met haar salaris zichzelf onderhouden. Een familie of kinderen is onverstelbaar. Ze is net te jong om al onder het communisme eigenaar van een flat te zijn. Toen was het kopen van een flat na een lange wachtlijst erg goedkoop. En daardoor zijn de Bulgaren nu het land met het grootste percentage huiseigenaren van Europa. Meer dan 90 procent woont in een eigen huis of flat. In zes jaar tijd is de prijs van de huizen in Sofia verdriedubbeld. De Bulgaren hebben er niet veel aan, want verkopen kunnen ze niet. Een ander huis zou immers ook onbetaalbaar veel geld opleveren. En jongeren blijven bij hun ouders wonen. Of, als ze van buiten de stad komen en gaan studeren, wonen ze in een flat-wijk die enkel voor studenten is: Studentski Grad. Daar delen ze met drie studenten een kamer. Oude auto's zie je in Sofia nauwelijks. Het land is meteen van het paard en wagentijdperk overgestapt op de nieuwe modellen van de westerse merken. Die overstap gaat duidelijk te snel. Het verkeer in Sofia is een ramp, lopen is sneller dan de taxi. Aparte busbanen zijn wel aangegeven, maar de bus staat gewoon tussen de auto's in de file. Er is één metrolijn, van het centrum naar een paar buitenwijken. Die werkt uitstekend, maar is slechts voor een beperkt aantal inwoners een uitkomst. Al die vervoersproblemen hebben één voordeel. In Sofia loopt en leeft iedereen op straat. In Sofia zitten mensen uren met één koffie in een café, halen bij een hurk-winkeltje een biertje en drinken het met vrienden of geliefde op een bankje in een van de talloze parken. De hurk-winkeltjes vallen in eerste instantie niet op. In het soutterain van veel gebouwen is één raampje open, waar je hurkend contact kunt krijgen met de winkeleigenaar. Ze zijn een alternatief voor de vele kiosks op straat waar je kranten, tijdschriften, sigaretten of broodjes kunt krijgen. Water kopen ze in Sofia niet bij de kiosk, want midden in het centrum stroomt het warme bronwater gewoon uit de grond. Met gevulde twintigliterflessen lopen bejaarde mensen die thuis geen goede kwaliteit drinkwater hebben naar de tram om in een van de buitenwijken weer uit te stappen. print dit artikel | mail dit artikel |
|
Joeri Oudshoorn
 Joeri is een nachtbraker en de eigenaar van hét busje. Hij duikt in elke Europese hoofdstad in een rivier. Hij is ook de enige reiziger die álle 25 Europese lidstaten bezoekt! Meer weten? Klik hier. Tradities Aandacht voor geliefden Het is 14 februari in Brasov. Valentijnsdag word... Lees alle artikelen van Joeri Oudshoorn  |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
