Werner. Een goede vriend van onze host Maria en vader van hun tweejarige zoontje Lot. Hij was eigenaar van een goed lopend restaurant en verdiende een kapitaal. Twintig jaar geleden vroeg hij zich eerlijk af wat al dat geld hem had opgeleverd. Zijn conclusie: niets dat hem werkelijk wat deed.

 

Nu leeft Werner een ander leven. Elke ochtend gaat hij met zijn kleine zoontje naar een café waar hij zijn ouders en zijn grootmoeder van 91 ontmoet. Koffie drinken, bijpraten. Een familie van vier generaties die elkaar met de regelmaat van de klok ziet. Werner geniet ervan als hij vertelt dat hij er straks naartoe gaat.

 

Een uur daarvoor is hij met hun zoontje Lot aangekomen. Lot rent door het huis met een houten kruiwagentje terwijl Werner de verse apfelstüdel uit het folie haalt. Zelf gemaakt, van hele kleine appeltjes uit een boomgaard van een kennis. Het zijn oude bomen, maar ook originele bomen met de échte smaak die nodig is voor een goede Apfelstrüdel. Dat hij zich een ongeluk geschild heeft om met appeltjes zo groot als pingpongballen een gigantische apfelstrüfel te maken, deert hem niet. Ik geniet ervan, en dat is hem veel meer waard.

 

Werner heeft het nastreven van geld volkomen afgeleerd. Dat kostte hem moeite, maar na jaren is zijn streven nu beloond. Nadat hij zich van al zijn geld had verlost begon hij voor vrienden en kennissen te koken, kunstwerken te maken. Werken in ruil voor geld doet hij bewust niet meer. Het geld dat hij nodig heeft wordt hem geschonken door mensen die hem en zijn kunst of kookwerk waarderen.

 

Werner geeft alles weg, geld in ruil daarvoor hoeft niet. Geef wat je kunt missen en wat het je waard is, is zijn motto. Maar anderen mogen hem alleen wat geven als ze dat zo voelen. Eerst had hij nog de verwachting dat anderen hem altijd geld zouden geven. Hij was teleurgesteld als ze zijn gift niet op waarde wisten te schatten. Nu doet hij het anders. Hij geeft alleen aan mensen waarmee hij een goed gesprek heeft gehad, waarvan hij voelt dat hun harten met elkaar gesproken hebben. Hun geopende hart krijgt hij gratis van hen en wordt altijd op waarde geschat. En of er dan nog geld bijkomt, ach. Dat is bijzaak. Het werkt tot nu toe, zegt hij.

 

Met Lot erbij zal Werner meer keuzen moeten maken. Compromissen sluiten. Geen telefoon, geen computer, dat zijn keuzen waar hij zelf de consequenties van op zich neemt. De vraag is of hij Lot die dingen ook zal onthouden. Ik vraag het hem niet, maar zie dat hij er nu al mee worstelt.

 

Als Werner naar zijn familie 'Stamtisch' gaat nemen we afscheid. Mij wordt op het hart gedrukt dat ik in de zomer nog eens langs moet komen. Dan gaan we kamperen in de natuur, op een plek die een uur van de dichtstbijzijde weg ligt, waar de orchideën nog voor het oprapen liggen. Lot laat me foto's van de plek zien waar ze soms een week alleen met de natuur waren. Heerlijk. En ik, ik kan deze natuurliefhebbers ook wat aanbieden. De prachtige stukjes polderlandschap, de noordzee en de wadden. Als ik ze op het hart druk dat ook zij naar mij moeten komen, ben ik verbaasd over alle mooie natuurplekken die ik in Nederland ken. Dat volgebouwde Nederland waar we over snelwegen van stad naar stad razen heeft ook zijn mooie plekjes. Jammer dat ik Oostenrijkers nodig had om daar weer even aan te denken.

 

Lot heeft ondertussen haar houten kruiwagentje stuk gereden. Het wiel is gebroken nadat de kruiwagen hard tegen een muur werd gedirigeerd. Lot lijkt het niet te deren. Ook met een gebroken wiel kun je het ding voortslepen. En Werner, die probeert Lot uit te leggen dat het wiel kapot is, dat ze het later zullen maken. Of Lot de volgende keer wat voorzichtiger kan doen, vraagt hij geduldig. Maar Lot lijkt zijn waardering voor de houten kruiwagen nog niet te delen. Ze sleept een houten treinrails de keuken in en vraagt mij mee te bouwen. Dag Werner, veel plezier bij je familie. Werner gaat, zonder Lot. 'Overgrootmoeder zal het niet leuk vinden,' vertelt hij, 'maar als Lot liever hier blijft spelen, haal ik haar later wel op.' Compromissen. En Lot is nog maar twee jaar oud.