Tweeduizenddrieënvijftig komma drie kilometer. Dat is de afstand volgens de routeplanner tussen mijn huis in Utrecht en onze Portugese bestemming Coimbra. In ongeveer 19 uur en 42 minuten arriveert u op de plaats van bestemming, meldt de site. Negentien uur en tweeënveertig minuten in een busje en dan kan ik niet eens autorijden. Dat wordt dus negentien uur en tweeënveertig minuten op de achterbank zitten, 'ik zie ik zie wat jij niet ziet' spelen en knijpen in de arm van mijn medepassagiers als er een rode kever langs rijdt.

Es la vida
Ik moet zeggen dat ik al voor heter vuren heb gestaan. Mijn record is ruim 47 uur in een touringcar door de savanne van Paraguay naar de noorderbuur Bolivia. Op het busstation werd mij verteld dat de reis ongeveer 22 uur zou duren, in Latijns-Amerika nemen ze het niet zo nauw met een dagje meer of minder. Door een tropische regenbui was de enige zandweg tussen Paraguay en Bolivia omgetoverd in een drassige modderpoel. Met veel duwen en trekken kregen we de bus telkens weer een paar meter vooruit. Mijn Paraguayaanse reisgenoten haalden schamper hun schouders op en namen nog een slok van hun typische maté-thee. "Es la vida", lachte mijn buurman mij toe en bood zijn thee aan. Zo is het leven inderdaad af en toe!

Twente
Nooit had ik verwacht dat ik zo'n ellenlange reis al schouderophalend kon doorstaan. Mijn moeder al helemaal niet. Ik en mijn zussen zeurden vroeger jarenlang om een vakantie naar 'het buitenland'. We hoorden verhalen van vriendinnetjes over Franse campings met bergen en stranden met heel veel zon en alleen wit stokbrood voor ontbijt en dat wilden wij ook. Maar mijn moeder wist hoe ongeduldig en vooral vervelend wij onderweg konden zijn. Nog geen kwartier onderweg begon een van ons: "Zijn we er al bijna?!" Niet veel later hadden we een reden gevonden om elkaar op de achterbank in de haren te vliegen. Echte zusterliefde, en het bracht ons tot mijn dertiende niet verder dan de camping in het Twentse Hardenberg.

Snoepjes uitdelen
Inmiddels heb ik al een aardig stukje van de wereld mogen zien, maar dat is nog maar een korreltje van het hele aardoppervlak. Ik blijf nieuwsgierig naar andere landen met hun eigen leefgewoonten en culturen. Daarom heb ik vier maanden uitgetrokken om het team van 25xEurope te versterken. Niet alleen om mijn eigen nieuwsgierigheid te bevredigen maar ook om bij andere jongeren de reislust op te wekken. En daar heb ik best 19 uur en 42 minuten in een busje met een stel andere gemotiveerde reizigers voor over. Ik beloof jullie dat ik braaf op de achterbank zit, verwonderend naar buiten kijk, snoepjes uitdeel en af en toe voorlees uit de reisgids. Ik zal in ieder geval niet bij Breda al vragen: "Zijn we er al bijna?" We moeten alleen ook nog terug...

Katy