 |
 |
|
|||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||
|
Jong in Europa
Jongeren en hun dromen (18)
Studentenleven (19)
Hotspots in het uitgaansleven (4)
Jonge artiesten (7)
Jongerencultuur (5)
Lust en Liefde (4)
Net even anders
Kookrubriek (13)
Europese liefdes (9)
Nederlanders in Europa (7)
Cultuurverschillen (8)
Hoe gaat dat nou in….?
Naar school (5)
Jonge vrouwen (10)
Jongeren en Europa (7)
Geboorte, huwelijk en dood (10)
Tradities (9)
Effe serieus
Tussen homo’s en zigeuners (11)
Underground en Upcoming (10)
Jongeren en migratie (10)
Maatschappelijke initiatieven (23)
Jongeren en idealisme (9)
Jonge politici aan het woord (2)
 |
|
Misha Bours Griekenland 03-03-2006 ‘Brood, onderwijs en vrijheid!’ Het was 17 november 1973 toen duizenden universiteitsstudenten geschiedenis schreven door de Technische Universiteit, de Polytechnio, van Athene en Thessaloniki te bezetten en een revolutie ontketende tegen de regerende militaire Junta. Massa's Grieken gingen de straat op om te demonstreren en schreeuwden samen met de studenten ‘wij zijn jullie broeders’ naar de soldaten die hun universiteiten omsingelden. Toen ging het mis. De tanks en paracommando’s, die twee dagen voor de Polytechnio in Athene waren gepost, besloten naar binnen te gaan en de oproer werd genadeloos in de kiem gesmoord. De dag dat er een tank de Polytechnico binnen reed is voor vele Grieken een beeld dat op hun netvlies is gebrand. De gebeurtenissen rond de Polytechnico worden beschouwd als het begin van het einde voor het regime. Begrijpelijk dus dat 17 november een dag is waarop de democratie wordt gevierd. Iedereen doet dat op zijn manier. Politici leggen kransen neer in de Polytechnico. Studenten organiseren een optocht in het centrum van Athene en de Amerikaanse Ambassade, die verantwoordelijk worden gehouden voor de toenmalige macht van de junta. Op de nationale feestdag schallen de liederen die destijds door de kolonels waren verboden, uit de luidsprekers. Het klinkt als mooie dag van de Grieken, waar een historische gebeurtenis wordt herdacht. Maar sommige Grieken vragen zich af in hoeverre Griekenland daadwerkelijk democratisch en vrij is geworden na de studenten opstand op 17 november 1973. Want waar ter wereld zijn de beveiligingskosten voor personeel van de Verenigde Staten de hoogste in heel de wereld? Je zou het misschien niet direct geloven want het gaat hier om een Europees land en wel Griekenland. Wanneer er een barometer bestaat die sociale onrust kan meten zal deze in Griekenland waarschijnlijk regelmatig op springen staan. ‘Het is het land waar van alle landen in de EU het meest wordt gedemonstreerd, gestaakt en er vinden er de meeste straatgevechten plaats tussen betogers en politie eenheden. Zelfs in het onrustige Baskenland is de sociale situatie niet zo explosief als in Griekenland. De meeste demonstranten strijden tegen het Griekse kapitalisme die in een parlementair schijndemocratisch jasje is gestoken.Het is dus niet zo gek dat veel linkse jongeren de de herinnering van 17 november 1973 gebruiken als een platform om hun discours tegen imperialisme, kapitalisme, globalisering, NATO, USA, bewakingscamera's en nog veel meer, kracht bij te zetten. Dit doen de anarchisten, zoals ze door de meeste worden genoemd, vaak op een gewelddadige manier. Afgelopen november stonden er weer tientallen auto’s en vuilniscontainers in brand. De nadrukkelijk aanwezige oproerpolitie raakte slaags met de ‘anarchisten’ die op hun beurt de politie bekogelden met molotovcocktails. Het kat- en muisspel tussen betogers en ordediensten maakt al jaren deel uit van de herdenking. De meeste Grieken die Misha sprak hebben geen goed woord over voor deze ‘terroristen’. Ze willen er liever niet over praten. In Griekenland ging Misha opzoek naar hun kant van het verhaal. Want waarom gebruiken deze linkse betogers de dag van de democratie om hun onvrede te uiten? Het antwoord lag zeker niet voor het oprapen en de situatie bleek een stuk ingewikkelder dan gedacht. Met veel moeite kwam Misha in contact met een jonge Griekse oorlogscorrespondent, Panos, die nog geen tien jaar geleden met een hanenkam en gescheurde spijkerbroek meeliep tussen de linkse demonstranten. ‘De meeste willen niks te maken met de media. Begrijpelijk als je kijkt hoe de regering, de media en de politie er alles aan doet om hun in een slecht daglicht te stellen.’ Panos draagt een verhaal met zich mee die de meeste Grieken niet kennen en voor de meeste Nederlanders totaal onbekend is. Hij neemt ons terug naar 1995, waar hij samen met 3000 andere betogers opnieuw de Polytechnico bezette. Hoe het ‘democratische’ Griekenland, het leger en de media omgaat met een groepje linkse betogers, hoor je in de volgende radioreportage
|
|
Jongeren en idealisme
Debateren in Transsylvanie Drie tegenover drie, zitten de middelbare scholi... Linkse betogers in Griekenland ‘Brood, onderwijs en vrijheid!’ He... Radio Actywne geeft Poolse jongeren een stem (radio) De technische universiteit van Warschau heeft si... Maltese activisten vechten tegen onwrikbare muur van xenofobie en racisme (radio) Malta is met 400.000 inwoners op 300 vierkante m... Handgebaartjes, woeste blikken en Italiaanse vloekpartijen (radio) In het centrum van Rome ligt een oud schoolgebou... ‘Vertel de waarheid zodat wij ons kunnen verontschuldigen’ Grieks Cypriotische filmmaker toont verzwegen pi... Reclame in overvloed (radio) Subway makes beautifull Reclame, reclame, recl... Eerlijke handel (radio) Luister nu naar de reportage! Het is hoogste ti... Afwassen in een daklozencentrum (radio) Een avondje afwassen in een daklozencentrum. Waa...    |
|||||||||||||||||||||||||||
